سلام تو این پست مشاعره میکنیم

  

تنها نه ز راز دل من پرده بر افتاد تا بود فلک شیوه ی او پرده دری بود

              د ر خرابات طریقت ما به هم منزل شویم   

            کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما

الا  یا   ایها   الساقی   ادر كاسا   و   ناولها      

 که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

از تو به یك حرف ناروا نكشم دست

وز سر راه تو دلربا نكشم پا

عاشق زیباییم اسیر محبت

هر دو به چشمان دلفریب تو پیدا

دو شاخه نرگست.ای یار دلبند

چه خوش عطری در این ایوان پراکند

اگرصد گونه غم داری.چو نرگس

به روی زندگی لبخند!لبخند

دل مي‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

 ان روز که سهراب نوشت :تاشقایق هست زندگی باید کردشاید خبری  از دل پردرد گل یاس نداشت

باید اینگونه نوشت

هرگلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبار است

تو را من چشم در راهم

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم   که پیش چشم بیمارت بمیرم

من آنم همچو ماهی افتاده بر خاک   تورا مانند دریا دوست دارم

بخندان غنچه ی گلهای مستی را که من خندیدنت را دوست دارم

به باغ خاطرم ای لاله ی سرخ   تو را تنهای تنها دوست دارم

مرا بسیاردریادت به وقت بارش باران

نگاهت گر به ان بالاست

و دررقص دعا قلبت مثال بید میلرزد

دعایم کن که من محتاج محتاجم

مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست
که به پيمانه کشي شهره شدم روز الست

تو اگر باز کنی پنجره ای سمت دلت

میتوان گفت که من چلچله لال توام

مثل یک پوپک سرما زده در بارش برف

سخت محتاج به گرمای پرو بال توام

ميازار موري كه دانه كش است

تاب بنفشه مي دهد طره مشك ساي تو

پرده غنچه مي درد خنده دل گشاي تو

و چنين جمله به فكر همگي افتاد ... بچه ها را چه كنيم

ما را ز خيال تو چه پرواي شراب است
خم گو سر خود گير که خمخانه خراب است

تا تورا دیدم ندادم دل به کس

عاشقم کردی به فریادم برس

سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر
ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده

هر چه گشتيم در اين سايت نبود اهل دلي    كه بداند غم دلتنگي و تنهايي ما

اگر آن ترك شيرازي بدست آورد دل ما را

به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

آنان که خاک را به نظر کيميا کنند
آيا بود که گوشه چشمی به ما کنند

در شگفتم که در این مدت ایام فراق

بر گرفتی ز حریفان دل و دل میدادت

تا كي جفا كشم ز تو اي بي وفا برو

بگذاشتم به مدعيان مدعا برو

وقتی که دلت پیش دلم بود گرو

دامن راسخت گرفتی که مرو

حالا که دلت به دیگری مایل شد

کفش کج من راست نهادی که برو

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما

با خاک کوی دوست به فردوست ننگریم

من اندر قفای تو می تاختم

ز خدمت به نعمت نپرداختم

مستم كن آنجنان كه ندانم ز بيخودي

در عرصه خيال كه آمد كدام رفت

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

وجود نازکت آزردۀ گزند مباد

دل اگر خداشناسی همه دررخ علی بین     به علی شناختم من به خدا قسم خدارا

الفت شبهای خوش را روزگار از ما گرفت

ای خوشا روزی که با هم روزگاری داشتیم

مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

هرکس به طریقی دل ما میشکند ........بیگانه جدا دوست جدا میشکند............بیگانه اگر میشکند حرفی نیست ..........من در عجبم دوست چرا میشکند

ببین m/a من یه بیت قبل از تو گذاشتم باید تو بیتی که میگی با حرف آخر بیت شعر من شروع شود .